FAIL (the browser should render some flash content, not this).
Sizden Gelenler Sizde Gönderin
Canım Oğlum Baran'ın doğum hikayesi
Eşimle 2002 yılında evlendik, biz de her yeni evlenen çift gibi hemen çocuk istemedik ama zaman ilerledikçe eşim de ben de "hadi bir çocuğumuz olsun" dedik, korunmayı bıraktıktan sonra bir türlü hamile kalamıyordum. 2 ay 3 ay 4 ay derken doktora gitmeye karar verdik, bir sürü testler yapıldı, sorun bendeydi. Rahmin iç duvarında ne olduğu anlaşılamayan bir cisim vardı, gitmediğim hastahane, doktor kalmadı. Kimi doktor "hayatta çocuğun olmaz" diyordu. Allahım dünyam başıma yıkılmıştı, çocuğum olmayacaktı, bu dönemde hep yanımda olan canım eşim, canım annem ve kızkardeşime buradan da teşekkür etmek istiyorum.

Sonunda umudumu kesmiştim, benim çocuğum olmayacaktı, birtanecik kocam bana süpriz olsun diye bir köpek aldı, tamamdı artık herkes herşeye kendini alıştırmıştı, bizim çocuğumuz olmayacaktı sadece anneciğim umudunu kesmemişti, her yerde iyi bir doktor arıyordu, derken bir gün ben iş yerimdeyken annem aradı. "Tülay iyi bir doktor buldum bak şunu şunu çocuk sahibi yapmış, hadi kızım sen de benim hatırım için son kez bir git" dedi, kıramadım annemi belki annem bu kadar ısrar etmese gitmeyecektim, çünkü bıkmıştım hayal kırıklığından. Sonrasında Canım Melek Doktorum Sibel Açıkalın'ı aradım, randevu aldım, eşimle beraber gittik, daha önce yaptırdığımız 2 poşet dolusu testleride alarak gittik. Sibel Hanım, "her şey normal görünüyor, rahimdeki cisim dışında" dedi, sonra "hadi bir aşılama yapalım, deneyelim şansımızı" dedi. Ben ilaç kullanmaya başladım, yumurtlama kolay olsun diye, derken gün geldi ve aşılama yapıldı. O ayın sonunu iple çekiyordum ama yine hayal kırıklığı, regli olmuştum, dünyalar başıma yıkıldı, bütün umudumu kaybetmişken Sibel hanım "hadi şu cismi oradan çıkaralım" dedi ve beni Hüseyin Bey'e gönderdi. Ufak bir operasyonla cisim alındı meğerse miyonmuş:))) Hüseyin Bey, "3 ay bebeğin olmayabilir ama sonra olacak" dedi. Gerçekten de o ay hamile değildim sonraki ay reglim gecikti, iş yerinden arkadaşım "hadi bir test yapalım" dedi, ben "hayır, psikolojik olarak hamileliğe hazır değilim" dedim ama bu arada reglim 1 hafta gecikmişti, arkadaşım çok ısrar edince "peki" deyip bir test aldım ama sonuç negatifti. Ben yine salya sümük ağladıktan sonra "Sibel Hanımı bir arayayım" dedim. Sibel Hanım bana "hadi hastahaneye gel, ben buradayım, kan testi yapalım" dedi, gittim ama eşim bu arada herkesleri ayaklandırmış, kızkardeşimi, annemi... Neyse gittik, kan alındı, 2 saat sonra sonuç belli olacaktı. Biz de bu arada kardeşime gidelim dedik,kardeşim beni el üstünde tutuyor, ben "boşuna heveslenmeyin, hamile değilim" dedikçe, kardeşim "hayır, hamilesin" diyordu. Vakit geldi, test sonuçları çıkmıştı, eşimle hastahanenin yolunu tuttuk, hastahaneye gelince eşime "sen arabadan inme, ben gidip sonuçları alıp geliyorum" dedim. Gittim labratuvardan sonuçları aldım ama hiç bir şey anlamıyordum. Doktorumun da çıkmış olacağını düşünerek kağıt elimde dalgın dalgın yürüyorken Sibel Hanım, "Tülay seni bekliyordum" dedi, sonuçlara baktı ve "evet hamilesin" dedi. Ben inanamadım, "şaka yapıyorsunuz" dedim, o da "hayır doğru söylüyorum, hamilesin" dedi. Ben orada doktoruma sarılıp ağladım mutluluktan, ne diyeceğimi bilemiyordum, 4 haftalık hamileydim, hemen dışarı koştum tabi, hala ağlıyordum. Eşim benim ağladığımı görünce hamile olmadığımı sanmış, arabaya bindim, derin bir nefes aldım, bu arada eşim gözlerimin içine bakıyordu, bir an önce sonucu söyleyeyim diye döndüm, sıkı sıkı sarılıp "ben hamileyim" dedim. Eşim öyle bir çığlık attı ki hala kulaklarımda, tabii ben hemen telefona sarıldım önce kızkardeşimi aradım "hadi teyze oluyorsun" dedim sonra "sakın anneme söyleme, ona ben söyleyeceğim" dedim. Sırasıyla benden haber bekleyen bütün arkadaşlarımı aradım, onlara "ben hamileyim" dedim ama buna hala ben de inanamıyordum.

Sonra anneme gitmek üzere yola çıktık, biz yoldayken annem aradı, "Tülay sonuçları aldın mı" dedi, ben de "yok anne, şimdi gidiyoruz, ben sonucu alınca seni ararım" dedim, tabi bu arada annemlere yaklaşmıştık, kapıyı çaldım, babam açtı, annem gözlerimin içine bakıyordu, ben de anneme "1 aylık hamileyim anne" dedim, annemin mutluluktan dili tutuldu.

Sonraki hafta ilk kez bebeğimizi ultrasonda görecektik, eşimle heyecanlı heyecanlı çıktık yola, sıramız geldi, girdik, evet bebeğim mercimek tanesi kadardı, henüz kalp atışları yoktu. 2 hafta sonra tekrar gittik, görüyorduk kalp atışlarını, ne kadar da hızlı çarpıyordu bebeğimin kalbi... Bebeğim doğum tarihi bir aksilik olmazsa 27 Kasım 2004'tü. Sonraki aylarda rutin olarak kontrollere gittim, 8 ayına kadar çok kolay bir hamilelik geçirdim, mide bulantım hiç olmadı, işime gidip geliyordum. 16. haftada cinsiyetini öğrenecektik, eşim de ben de hep oğlumuz olsun istiyorduk, sonunda doktorum bir oğlumuz olacağını söyledi.

Derken 07 ekim tarihinde eşimi askere alacaklarını öğrendik, doktorum eşimin askere gideceğini öğrenince oğlumuzun ciğerleri gelişsin diye hemen iğne yaptı, stres ve üzüntü sebebi ile erken doğum olabilirmiş. Evet olan olmuştu, müthiş bir sancı ile hastahaneye kaldırıldım. Hemen sancıyı durdurmak için müdahale ettiler. Doktor artık çalışmamı da yasaklamıştı, eşimi 11 Eylül tarihinde askere gönderdik, doğumda yanımda olamayacaktı, ben de anneme taşındım, derken oğlum 38 haftalıkken suyunun azalması sebebi ile doktor "hemen sezaryana alacağız" dedi ve oğlum 5 kasım saat 09:20'de dünyaya gözlerini açtı, ben ancak 11:00 gibi kendime gelebildim, 2,550 kg ve 46 cm olarak dünyaya merhaba dedi. Oğlumum babası oğluşumuzu bir hafta sonra görebildi, şimdi Ege Baran'ım 10 aylık ve tombiş mi tombiş:)))Tabi babamız hala asker.

Bu zor günlerimde yanımda olan ve benden desteklerini esirgemeyen canım anneme, canım kızkardeşime, canım erkek kardeşime, canım babama ve enişteme çok teşekkür ederim.

Allah çocuğu olmayan ama çocuk sahibi olmayı isteyen herkese böyle güzel bir duyguyu nasip etsin...

Tülay Özdemir

http://www.bebek.com/content.aspx?PContId=15&ContType=5&ContId=2403 dan
© 2007 Sibel Açıkalın Exe Web Grubu