FAIL (the browser should render some flash content, not this).
Sizden Gelenler Sizde Gönderin
2005 yılının son aylarında artık hayatımıza bir çocuk girmeli diye düşündüm aslında eşim için erkendi ama benim için artık zamanıydı bende hemen korunma yöntemlerini bırakıp folik asit tabletleri almaya başladım yani hamile kalmayı düşünmeden önce birçok gebelik sitelerini okuyarak edindiğim bilgilerin doğrultusunda olan bişeydi bu yanlışda değilmiş hamile olduğumu hissettiğim anda kendime doğru doktoru bulmak istedim ve Sibel hanım ile tanıştım ve ilk günden itibaren yakından ilgisi sayesinde gönül rahatlığı ile kontrollerime gidiyordum ufak bir terslikte onu rahatlıkla arıyordum bu beni çok rahat hissettiriyordu aylar geçmek bilmiyor yeri geliyor Sibel hanım kilo uyarısı yapıyor yeri geliyo oğlum için gerekli tetkikleri yapıyordu öyle böyle 9 ay 10 gün dolmuştu o gün hayatım boyunca en korktuğum andı doğum kararı çıkmıştı oğluşum kanalda olmasına rağmen doğum hala başlamamıştı sancımda yoktu ama suyum azalmış oğlumda eskisi kadar hareket etmiyordu 08.09.20006 günü aç karnına girmiştim ne olur ne olmaz diye tahlil yada ters bişey olursa diye iyikide öyle yapmışım normal doğum istiyordum ama oğluşum gelmemekte direniyordu ve sonunda sezeryan kararı aldık ve hemen tahliller kontroller prosedür işliyordu yani bana nelerden geçeceğimi neler olacağını anlatıyorlardı ben ise hala inanamıyordum başkası giricek gibi geliyordu aklım yemekteydi hala yemek yememiştim oğluşum acıkmıştı tabi bende napalım dedim belkiycez sen artık benim kucağımda besleneceksin diyodum içimden ve aileler geldi sanırım dedim ben ciddi ciddi giricem bu ameliyathaneye hayatımda hastanede yatmadım ve serum bile yemedim bu beni inanılmaz korkutuyordu sedye geldi ve gidiş anı başladı son bi kez karnıma baktım ve ameliyathane yoluna koyuldum aşağıya indiğimizde eşimden ayrıldım ameliyathane girişine girdik ve orda bi bayan gördüm ayılması için bekletiliyormuş onu gördüm sayıklıyordu acı çekiyor gibi bende nası bi duygu olduğunu bilmediğim için çok korkmuştum ben vazgeçtim çıkarın beni edim hemşirelere onlarda ama bebek bu sıradan bi ameliyat değil ki dediler Sibel hanım sizi buraya gelmeniz gerekmese yollamazdı dediler ve ilerledik ameliyat odasına orada arkadaşlar olsun çocuk doktorları olsun çok canayakınlardı ben ise merakla çevreye bakıyordum birde saate ameliyata hazırlarken bile espirileri olsun soru sorarak beni rahatlatmaları olsun hatta tek erkek hemşire Cuma vardı şimdi oğluşumun göbek adıda Cuma doğduğu günde Cuma…. Durumumu kim sorsa bu işlem ne zaman biter ben çok acım öğlen oldu oğluşumda acıktı diyordum gülüyorlardı ama inanılmaz sakindim sonra antestezi uzmanımız ve Sibel hanım geldi Sibel hanımın gelmesi beni inanılmaz sevindirdi sonra işleme başlayacaklarını söylediler ve bende hazır olduğumu belirttim gözümü açtığımda odaya alınmıştım ve oğluşum artık karnımda değildi bu boşluğu özleyeceğim diye geçirdim içimden ama artık yanımda olacağı içinde bambaşka bi sevinç vardı….
© 2007 Sibel Açıkalın Exe Web Grubu